Tamz_heechuL

edit @ 8 Apr 2011 02:06:40 by heebummiez

ค่ำคืนที่แสงดาวร้อยพัน ถ้าเทียบกับใจฉัน
ความคิดถึงนั้นเกินกว่าเอาแผ่นฟ้ากั้น
จะเหมือนลมหายใจที่เข้าออกเคียงเธอ
 ความคิดถึงไม่ต้องพึ่งปาฏิหาริย์
เพียงแค่สายลมผ่าน คือใจฉันมันเรียกหาเธอ
ความคิดถึงมองไม่เห็นแต่อยู่รอบตัวเธอ
หลับไปแล้วก็ยังเจอ ความคิดถึงยังคิดถึง
ยังคิดถึง ยังคิดถึง เธอเหลือเกิน

ความคิดถึงของคนเรานั้น มันเกิดขึ้นได้ในหลายสาเหตุนะ^^ ถ้าเราลองคิดดูดีๆแต่ละสาเหตุมันจะมีความคิดถึงที่แตกต่างกันเลยแหละ
ถ้า...ความคิดถึงนั้นอยู่ในช่วงเวลาของคนที่มีความรัก รูปแบบของมันก็จะอยู่ในแบบที่หวานชื่น
และมีความสุข ต่างคนต่างคิดถึงกันตลอดเวลา
ถ้า...ความคิดถึงนั้นอยู่กับช่วงเวลาของความห่างไกลของคนสองคน รูปแบบของมันก็จะเป็นแบบที่อยากให้เขาคนนั้นที่อยู่ห่างไกลได้กลับมาหากันอีกครั้ง
ถ้า...ความคิดถึงนั้นอยู่ในความรักของคนในครอบครัว มันก็จะเป็นรูปแบบของความผูกพันและความห่วงใยที่มันส่งถึงกันได้
แต่ถ้า... ความคิดถึงนั้นอยู่ในช่วงเวลาที่คนๆหนึ่งกำลังแอบรักใครสักคน มันก็จะกลายเป็นความคิดถึงรูปแบบหนึ่งเช่นกัน ในแบบที่คิดถึงอยู่ฝ่ายเดียว

คุณล่ะ?? เคยคิดถึงใครสักคนไหม ใครสักคนที่คุณคิดถึงเขาคนนั้นอยู่ตลอดเวลา โดยที่ตัวคุณเองก็รู้ดีว่า
เขาคนนั้นไม่รับรู้ถึงความรู้สึกใดๆของคุณเลยก็ตาม แต่คุณก็ยังไม่ยอมหยุดความคิดถึงเขาคนนั้นได้
ใครหลายๆคนอาจจะคิดว่าการแอบรักหรือคิดถึงคนที่เราแอบรัก มันช่างเจ็บปวดและทรมานจิตใจตัวเองมากนัก แต่สำหรับเราแล้ว คิดว่าการแอบรักหรือคิดถึงใครสักคนอยู่ มันช่างดูงดงามมากจริงๆ มันเป็นเสมือนความรักอันบริสุทธิ์ ความรักที่บางเบาน่าสัมผัส เหมือนความฝันที่คุณสามารถคิดสิ่งใดก้ได้
ลองคิดกันดูสิ การที่เราได้แอบรักใครสักคนหนึ่งอยู่นั้น มันมีความสุขมากแค่ไหน ถึงแม้ว่าพอเวลาคุณได้เจอกับเขา คุณจะหลบสายตาหรือหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับเขาก็ตาม แต่แค่นั้นคุณก็มีความสุขมากเพียงพอแล้ว เวลาที่คุณพบเขาในโรงอาหาร คุณก็จะคิดถึงเขาและอยากที่จะถามเขาว่าวันนี้อยากกินอะไร คอยเป็นห่วงเขาว่า จะเป็นอะไรไหม ใครมาทำอะไรให้เขาไม่สบายใจหรือป่าว ตอนที่เขานั่งเรียนอยู่ คุณก็คอยที่จะแอบมองเพื่อคิดว่า เขาจะเข้าใจบทเรียนนี้มั้ย เขาจะเครียดมากเกินไปหรือป่าว

คุณสามารถคิดถึงเขาได้อย่างอิสระ ไม่ต้องคอยระแวงว่าเขาคนนั้นจะรู้สึกอย่างไร เมื่อเขารู้ถึงความรู้สึกของคุณ ไม่ต้องมานั่งเสียใจหากเขาไม่ต้องการให้เราคิดถึงเขา ถ้าคุณได้แอบรักเขาคิดถึงเขาอยู่อย่างนี้ ไม่ว่าอะไรก็ไม่สามารถมาขวางกั้นความคิดถึงของคุณได้อีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปสักแค่ไหน  สิ่งรอบตัวเราจะเปลี่ยนแปลงไปสักเท่าใด แต่ความคิดถึงก็จะยังคงอยู่ข้างตัวคุณเพื่อที่จะคอยส่งไปให้เขาคนนั้น แม้ว่าเขาจะไม่รับรู้มันทั้งหมด แต่บางทีเขาก็อาจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกดีๆที่เขาเองก็ไม่สามารถรับรู้ได้ว่า ใครเป็นคนส่งมาให้เขา
คุณน่าจะดีใจ......ที่มีคนที่ให้คุณคิดถึง
คุณน่าจะดีใจ......ที่มีคนที่คอยให้คุณห่วงใย
คุณน่าจะดีใจ......ที่มีคนที่ทำให้คุณมีความสุขในทุกๆวัน
และ คุณน่าจะดีใจ.......ที่มีคนๆหนึ่งที่ทำให้คุณได้แอบรัก^^
แค่คุณได้เห็นเขาคนนั้นมีความสุข มันก็มีค่ามากพอแล้วสำหรับการแอบรักใครคนหนึ่ง
         .....ความคิดถึง ไม่จำเป็นที่จะต้องรอคอยช่วงเวลา หรือชะตาที่ฟ้ากำหนดเอาไว้ 
         .....ความคิดถึง ไม่จำเป็นต้องดูจากดวงดาวนับพันบนท้องฟ้า ตามโหราศาสตร์
         .....ความคิดถึง ไม่จำเป็นต้องรอคอยให้ใครสักคนมาบอกคุณว่าถึงเวลาคิดถึงแล้ว
         .....ความคิดถึง ไม่จำเป็นต้องใช้สูตรมากมายมาทำการคำนวณเพื่อหาค่าของความคิดถึง
     แต่....ความคิดถึง มันขึ้นอยู่กับว่าคุณพร้อมที่จะคิดถึงใครคนนั้นหรือป่าว พร้อมที่จะ 
                                     บอกความรู้สึกของคุณผ่านสายลมไปหาเขาคนนั้นแล้วหรือยัง
                               นั่นแหละถึงจะเรียกว่าเป็น.....ความคิดถึง..... ที่แท้จริง
คุณล่ะ??   พร้อมที่จะคิดถึงใครสักคนแล้วหรือยัง ถ้าพร้อมแล้ว ก็รีบทำมันก่อนที่มันจะสายเกินไป

ปล หลังจากส่งประกวดในเด็กดีแล้วไม่ได้ราลวัล เลยเอามาลงไว้ในบล็อกดีกว่า เก็บไว้ๆๆ

 

ฟิคอันนี้เป็นฟิคเรื่องแรกของผม คืออยู่ดีๆอ่ารมร์ของตนเองก็มา เลยแต่ง แต่ยังมิได้แก้ไขในส่วนที่ผิดไป เขียนเรื่องแรกถ้าผิดพลาดประการใดก็ขออภัย ณที่นี้ด้วย

ปล ขอบคุณเจ๊กัล ที่ให้คำแนะนำถ้าพล็อตเรื่องใหม่มาจะรายงานนะคร้าบบ

Waiting for love. รอรักจากสายลม

Editor: Tamz_HanCHuL~

 

ท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิที่เย็นสบาย ท้องฟ้าในวันนี้ช่างปลอดโปร่งเสียเหลือเกิน สายลมพัดจนใบไม้ใบเล็กๆปลิวไสว

ร่างบางที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกลางห้องลุกขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ตรงริมระเบียงหอพักอย่างที่เคยทำแทบจะทุกวัน แต่ในตอนนี้ มีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปจากแต่ก่อน

“เฮ้อ~~ เป็นแบบนี้ทุกทีสินะเมื่อไหร่จะชินซักทีก็ไม่รู้ ไอ้แปะบ้ากลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” ร่างบางยืนบ่นถึงใครบางคนไปกับสายลม แล้วน้ำตาก็รื้นขึ้นมาที่ดวงตา น้ำตาใสหยดลงไปบนมือเรียวสวยโดยไม่รู้ตัว

“อ๋า~~ น้ำจากไหนเนี่ยหลังคารั่วหรอ ต้องไปบอกทึกกี้ให้มาดูซะแล้ว” ร่างบางเดินไปหาทึกกี้หัวหน้าวงที่น่ารักโดยไม่รู้เลยว่า น้ำที่หยดลงมานั้นคือน้ำตาของตัวเองนั่นแหละ ใครเห็นก็ต้องรู้ว่าเจ้าตัวร้องไห้ออกมาอย่างแน่นอน

“ทึกกี้ๆๆ อยู่ไหนเนี่ย หลังคาตรงระเบียงรั่วอ่าทำไงดี” ฮีนิมตะโกนเรียกหาเพื่อนรักไปทั่วหอพัก

“ฮีนิมเกิดอะไรขึ้น หลังคารั่วที่ไหน อ่า....แล้วๆฮีนิมเป็นอะไรร้องไห้ทำไมอ่า” ทึกกี้วิ่งออกมาอย่างรีบร้อนและก็ต้องตกใจกับดวงตาที่แดงก่ำของเพื่อนรัก

“ก็หลังคาตรงระเบียงอ่าดิ ชั้นยืนอยู่ก็มีน้ำอะไรก็ไม่รู้หยดลงมาใส่มืออ่า แล้วบอกว่าใครร้องไห้ชั้นไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย” ฮีชอลรีบอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้ทึกกี้ฟังอย่างละเอียด

“คิคิ ฮีชอลอ่า~ แล้วไปยืนทำอะไรตรงระเบียง อากาศเย็นจะตายเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก คิดถึงใครอยู่หรอ” ทึกกี้ถึงกับหลุดขำกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพรางคิดในใจว่า นี่เพื่อนเราคิดถึงใครคนนั้นจนเป็นขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

“อ่า ก็..ก็..ก็แบบว่า คือ ..ก็เห็นอากาศมันดูเย็นสบายดีนี่นา เลยออกไปสูดอากาศซะหน่อยแล้วก็ยืนอยู่ดีๆ หน้าไอ้แปะจีนก็ลอยมาอ่า ชั้นไม่ได้นึกถึงนะ(แค่คิดถึง) อ้า~~ หลังคารั่วอีกแล้ว ดูสิทึกกี้น้ำหยดใส่แขนเค้าอีกแล้วอ่า ทำไมมันรั่วไปทั่วเลยล่ะ สงสัยคงต้องย้ายหอพักกันซะแล้ว” ฮีนิมก็เล่าทุกอย่างให้เพื่อนตาสวยฟัง แต่ไม่ได้บอกความจริงไปว่าร่างบางคิดถึง

ฮันเกิงมากแค่ไหน

“เอ่อ... ฮีนิมหลังคาหอพักคงไม่ได้รั่วแล้วล่ะ แต่ต่อมน้ำตาแกอ่ากำลังรั่วมากกว่าดูสิตาแดงก่ำหมดแล้ว” ทึกกี้ที่เห็นอาการเพื่อนก็ถึงกับอึ้งและสงสารเพื่อรักหน้าสวยตรงหน้านี้เป็นอย่างมาก

“ป่าวนะ ชั้นไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย ก็ๆสงสัยฝุ่นมันเข้าตาอ่า T^T” ฮีชอลที่รู้ความจริงของตนเองก็ถึงกับเขินทำอะไรไม่ถูก

“ฮีชอล คิดถึงแล้วทำไมไม่โทรไปหาล่ะ มายืนเศร้าอยู่แบบนี้ทำไม” ทึกกี้ที่สงสารร่างบางจึงคิดหาวิธีที่จะทำให้ร่างบางมีความสุข

“ไอ้ตี๋นั่นติดต่อได้ซะที่ไหนล่ะ ชั้นโทรหามันเป็นล้านรอบจนจะไปขอแต่งงานกับโอเปอเรเตอร์โทรศัพท์แล้วเนี่ย ชั้นพยายามแล้วนะทึกกี้ ฮึกก... ชั้นพยายามแล้ว ฮืออ...” ร่างสวยที่อธิบายให้หัวหน้าวงฟังพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาไม่รู้จักหยุด

“อ่า~~ ฮีชอลอย่าร้องไห้เลยนะเข้มแข็งไว้สิ ฮีชอลที่เคยเข้มแข็งคนเดิมหายไปไหนซะล่ะ” ทึกกี้รีบเดินเข้ามา เช็ดน้ำตาร่างบางและกอดเอาไว้เพื่อให้ร่างบางรู้ว่ายังมีเพื่อนคนนี้คอยอยู่เคียงข้าง

“ฮึกก ฮือออ.... ทึกกี้~~ ชั้นเข้มแข็งไม่ไหวแล้วอ่า ชั้นเหนื่อยจังเลยทึกกี้ เหนื่อยจังเลย ฮึกก.. ชั้นจะทำยังไงดี” ร่างบางที่อัดอั้นมานานก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักบนไหล่มนของเพื่อนรักที่พักพิงที่ดีที่สุดตอนนี้

“ฮีชอล งั้นๆ ร้องไห้ออกมาร้องมันออกมาให้หมดเลยนะอย่าเก็บมันไว้ ฮีชอลยังมีเค้าอยู่นะ ยังมีน้องๆอยู่เคียงข้างตั้งเยอะ ดูชั้นสิฮีนิมชั้นยังทำใจได้เลย เดี๋ยวไอ้หน้าหมีก็จะเข้ากรมตั้ง 2ปี ชั้นยังเข้มแข็งได้เลยนะฮีชอล” ทึกกี้ให้กำลังใจร่างบางออกไปทั้งที่จริงแล้วตัวเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

“ทึกกี้ชั้นอยากติดต่อฮันอ่า... ทำยังไงก็ได้ ขอแค่ได้เห็นหน้า ได้ยินเสียง ฮึกก.. ตอนนี้ แค่นี้ ฮืออ...ชั้นก็มีความสุขมากพอแล้ว” ฮีชอลได้พูดถึงความต้องการของตนเองออกมาให้เพื่อนรักได้รับรู้

“อ่า~~โทรหาไม่ติดใช่มั้ย งั้นๆก็ เขียนจดหมายส่งไปหาฮันสิ” ทึกกี้ที่นึกหาวิธีติดต่อฮันออกก็รีบบอกร่างบางทันที

“อ๋า~~~ ใช่ ใช่ เขียนจดหมาย เขียนจดหมายส่งหาฮันเกิง เกิงต้องได้อ่านมันแล้วต้องกลับมาหาชั้นแน่เลย ขอบใจนะทึกกี้ ชั้นรักแกที่สุดเลยอ่า จุ๊ฟฟ^3^ “ฮีชอลที่เริ่มมองเห็นทางที่จะติดต่อกับคนรักก็ดีใจ กระโดดหอมแก้มเพื่อนรักไปฟอดใหญ่ พร้อมกับวิ่งกลับเข้าไปห้องตัวเองไปในทันที

กริ๊งง~~ กริ๊งง~~

“ยอโบเซโย” ทึกกี้รับโทรศัพท์เบอร์นิรนามที่โทรเข้ามา

“พี่ทึกกี้ที่รัก ผมเองนะ คังอินไง” คนปลายสายตอบกลับมาด้วยเสียงออดอ้อน

“คังอิน นายอยู่ไหน อยู่กับใคร ทำอะไรอยู่ สบายดีมั้ย ทำไมไม่กลับมาที่หอพักบ้าง ชั้นคิดถึงนายรู้มั้ย!!” คนตาสวยยิงคำถามหาคนรักชุดใหญ่จนคนปลายสายถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

“ ฮ่าฮ่า .. ผมสบายดีครับพี่ ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ คิดถึงนางฟ้าของผมจังเลย “ คนปลายสายหัวเราะกับความน่ารักของคนรัก อยากที่จะกลับมาหามากมาย

“ชั้นก็คิดถึงนาย” ทั้ง 2 คน ก็คุยกันอย่างมีความสุขเสมือนว่าโลกนี้มีแค่เราสองคนเท่านั้น

ด้านร่างบางที่วิ่งหายเข้าไปในห้องของตนเองเพื่อรีบมาเขียนจดหมายหาคนรัก ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ข้าวของกระจัดกระจายอยู่เต็มห้องไปหมด

“อ้า~กระดาษเขียนจดหมายอยู่ไหนเนี่ย ปากกาล่ะ ฮีบอม!! อย่ามัวแต่นอนลุกขึ้นมาช่วยกันหาหน่อยสิ” ร่างบางที่เริ่มหงุดหงิดกับการหาของจึงพาลใส่กับแมวสุดรักที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างสบาย จนฮีบอมต้องสะดุ้งกับเสียงอันทรงพลังลุกขึ้นมาเดินวนรอบห้อง

“เมี้ยวว ~~” ฮีบอมส่งเสียงเรียกเจ้านายเพื่อบอกว่ามันหาปากกาเจอแล้ว

“ว่าไงฮีบอมเจอแล้วหรอ ว้าววว ปากกา ขอบใจนะฮีบอม” ร่างบางที่พบปากกาก็ดีใจรีบเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือลงมือเขียนจดหมายอย่างตั้งใจส่วนฮีบอมก็กระโดดขึ้นไปนั่งดูเจ้านายสุดที่รักอยู่บนโต๊ะข้างๆ

“ฮีบอม ชั้นจะเขียนว่าอะไรดีอ่า พอต้องมาเขียนจดหมายแล้วมันนึกคำพูดไม่ออกอ่า” ร่างบางนั่งเอาปากกาเคาะปากพรางคิดคำพูดที่จะเขียนใส่ลงจดหมาย สายตาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายของคนสองคนจับมือกันที่ติดอยู่ตรงฝาผนังห้องนอน ดวงตาก็เริ่มชื้นขึ้น น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาในทันที

“ใช้อัดเสียงเอาได้มั้ยเนี่ย เขียนจดหมายแล้วด่าไม่ถนัดเลย ไอ้ตี๋เอ้ย ยังจะมามองหน้าอีก เดี๋ยวเถอะ”ฮีชอลที่นั่งจ้องรูปถ่ายบนนั้นก็พูดออกมาโดยที่สายตายังเอ่อล้นไปด้วยน้ำตายังคงจ้องมองไปที่คนหน้าตี๋ในรูป แล้วร่างบางก็เริ่มจับปากกาเขียนตัวหนังสือลงไปในกระดาษแผ่นนั้นอย่างตั้งใจ

“เออ แล้วฮันจะอ่านออกมั้ยเนี่ย ไม่รู้อยู่ที่โน่นยังฝึกเขียนอยู่รึป่าว” ร่างบางนั่งคิดถึงคนรักขึ้นมากลัวว่าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ตนเองเขียน

กองกระดาษนับสิบกระจายอยู่ทั่วทุกมุมห้อง กระจัดกระจายเต็มไปหมด ซึ่งเกิดมาจากฝีมือของร่างบางนั่นเอง เบงชินแมวน้อยสีน้ำตาลก็เล่นกับกองกระดาษนั้นอย่างสนุกสนานต่างกับฮีบอมที่ยังคอยให้กำลังใจเจ้านายอยู่ไม่ห่าง

“โอ๊ยย!! ไม่รู้จะเขียนอะไรลงไปดีอ่า คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก การเขียนจดหมายนี่มันยากจังเลย ยากกว่าการเล่นทวิสเตอร์อีกนะเนี่ย ฮีบอมชั้นจะเขียนอะไรลงไปดีอ่า” ร่างบางที่นั่งกุมขมับคิดไม่ตกว่าจะเขียนอะไรลงไปในจดหมายถึงคนรักดี หันไปถามแมวน้อยตัวโปรดที่นั่งอยู่ไม่เคยห่างจากตนเลย พลันแมวน้อยตัวสีเทาก็เอาอุ้งเท้ากลมมนเขี่ยไปที่โทรศัพท์เครื่องสวยสีแดงทันที เพื่อให้เจ้านายได้รับรู้ถึงความตั้งใจที่มันอยากจะบอกกับตน

“โทรศัพท์หรอฮีบอม เขียนเรื่องเกี่ยวกับโทรศัพท์หรอ” ร่างบางที่ยังสงสัยกับการกระทำของแมวน้อยก็ถามออกไปอย่างสงสัย

“เมี้ยวว~~” แมวน้อยร้องกลับไปเพื่อจะสื่อให้เจ้านายรู้ว่าคิดถูกแล้ว ร่างบางเมื่อเห็นดังนั้นก็ฉายรอยยิ้มออกมา

“โอเคเลย นึกออกแล้ว ขอบคุณมากเลยนะฮีบอม” ร่างบางส่งรอยยิ้มแห่งความสุขให้กับแมวตาสีเทาพร้อมกับลูบหัวมัน“เมี๊ยววว^^” แมวน้อยเมื่อเห็นดังนั้นก็ร้องกลับไป พร้อมแกว่งหางไปมาเมื่อคิดว่ามันทำให้เจ้านายของมันมีความสุขมากขึ้น เวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมง ร่างบางที่นั่งเขียนจดหมายถึงคนรักพร้อมกับแมวน้อย 2ตัวที่คอยวนเวียนอยู่ไม่เคยห่าง

พลันร่างสวยก็ตะโกนออกมาอย่างดีใจ

“เสร็จแล้ว ชั้นเขียนเสร็จแล้ว เฮ้ออ.. เขียนเสร็จซะที นั่งเขียนตั้งนาน ทำไมเขียนได้แค่นี้ก็ไม่รู้” ร่างบางที่นั่งมองจดหมายในมือทีปรากฏรอยปากกาอยู่แค่ไม่กี่บรรทัดแต่ก็คิดว่า แค่นี้ถ้าฮันได้อ่านก็ดีแค่ไหนแล้ว เมื่อร่างบางคิดได้ดังนั้นก็วิ่งออกไปจากห้องเพื่อไปหาทึกกี้เพื่อนรักในทันที

“ทึกกี้ อยู่ไหน เค้ามีอะไรจะให้ดูด้วย ทึกกี้” ฮีชอลวิ่งออกมาจากห้องก็ตะโกนเรียกเพื่อนดังลั่นหอเป็นครั้งที่สองของวันนี้

“ว่าไงฮีชอล ตะโกนซะหอแทบแตก เบาๆก็ได้ น้องๆมันยังหลับกันอยู่เลย ว่าแต่มีอะไรจะให้ชั้นดูหรอ ฮ่ะ” ร่างสวยเพื่อนรักก็ตอบกลับมาพรางส่งรอยยิ้มหวานมาให้ร่างบางทันทีที่เห็นหน้าร่างบางเต็มไปด้วยรอยยิ้มและรอยปากกาที่เปื้อนตรงแก้มใส

“ทึกกี้ ชั้นเขียนจดหมายถึงฮันเสร็จแล้วนะ นี่ๆดูสิ” ร่างบางรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับส่งฉีกยิ้มอย่างมีความสุข

“อ่า... ดีจังว่าแต่ แล้วจะส่งไปให้ฮันเกิงยังไงล่ะ ฮีนิมมีที่อยู่ของฮันหรอ” คนตาสวยถามฮีชอลออกไปด้วยความสงสัยว่าร่างบางจะติดต่อกับคนรักยังไง

“อ่าวว เออ แล้วเค้าจะส่งไปให้ฮันเกิงยังไงล่ะ ที่อยู่ก็ไม่มี ติดต่อก็ติดต่อไม่ได้ ง่า... เอาไงดีล่ะอีทึก ฮึกก..”ฮีชอลที่คิดขึ้นได้ว่าเค้าไม่มีทางที่จะติดต่อกับคนรักได้แล้วก็ถึงกับเครียดจนน้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง เหมือนกับว่าเค้ากำลังเดินมาพบกับทางตันด้านหน้าที่ไม่มีทางไปไหนได้อีกแล้ว

“ฮึกก..ฮืออ..ไม่ค้งไม่คิดมันแล้ว ไม่ส่งก็ได้จะหายไปไหนก็ไปเลยไปไม่ต้องกลับมาเลยนะ ไอ้แปะบ้า T^T” ร่างบางตะโกนออกมาอย่างโมโหที่ไม่สามารถส่งจดหมายนี้ให้กับคนรักได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ขยำจดหมายที่นั่งเขียนอยู่นานนับวันลงไปทางหน้าต่าง แล้ววิ่งเข้าห้องตัวเองไปในทันที ทิ้งให้คนตาสวยยังงงอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกับรู้สึกผิดที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเพื่อนรักได้เลย

ด้านร่างบางเมื่อวิ่งกลับเข้ามาในห้องก็ตรงไปที่เตียงนอนนุ่มพร้อมกับปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น เหนื่อยใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวมทั้งคิดถึงคนรักที่ห่างกันไป ร่างบางร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไปพร้อมกับความเหนื่อยล้า

ก๊อกกก ก๊อกกก ก๊อกก

“ฮีนิม บ่ายโมงแล้วนะออกมากินข้าวเถอะเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ”อีทึกเมื่อไม่เห็นร่างบางออกมาก็มาเคาะประตูเพื่อเรียกให้เพื่อนรักออกมากินข้าวด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าร่างบางในห้องจะไม่สบาย

“อื้ออ เดี๋ยวชั้นออกไปนะทึกกี้” ร่างบางที่อยู่ในห้องก็ตะโกนออกไปอันที่จริงร่างบางไม่อยากที่จะทำอะไรเลย แต่กลัวว่าอีทึกจะเป็นห่วงเค้าจึงลุกออกไปกินข้าว

ทางด้านอีทึกเมื่อเห็นฮีชอลเดินออกมาก็จับมือเรียวสวยนั้นพาเดินไปที่โต๊ะอาหารกลางห้องครัวในทันที

“ฮีชอล วันนี้เรียวอุคเป็นคนลงมือทำอาหารเลยนะ กินเยอะๆล่ะ” อีทึกเมื่อเห็นอาการของเพื่อนรักก็ใจไม่ดีจึงรีบชวนร่างบางคุยทันที เพราะตอนนี้อาการของเพื่อนรักนั้นดวงตาบวมและแดงก่ำทั้งสองข้าง

“อื้ม ทานแล้วนะ”ฮีชอลที่กลัวทุกคนเป็นห่วงและกังวลเกี่ยวกับเรื่องของตนก็รีบตอบและยิ้มออกมาแต่แววตาคมนั้นยังฉายแววตาแห่งความเศร้าออกมาให้เห็นอยู่

“พี่ฮีชอล มีคนฝากจดหมายมาให้พี่แน่ะ” ทงเฮที่เพิ่งกลับมาจากการถ่ายแบบก็เดินนำจดหมายนิรนามมาให้ฮีชอลที่นั่งทานข้าวอยู่ในครัว ฮีชอลรับจดหมายจากทงเฮมาถือไว้ในมือพร้อมกับอ่าน หน้าซองจดหมายที่มีชื่อของตนเขียนไว้ด้วยลายมือที่ไม่สวยนัก และฮีชอลนึกขึ้นมาได้ทันทีว่าเจ้าของลายมือนี้คือใคร

“ฮันเกิง T^T” ร่างบางเอ่ยชื่อคนรักออกมาท่ามกลางสีหน้าที่ตกใจของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นว่าเกี่ยวอะไรกับฮันเกิง

“ด๊อง เอาจดหมายนี้มาได้ยังไงใครเอามาให้บอกพี่มาซิ” ฮีชอลที่เริ่มควบคุมตนเองไม่อยู่หันไปเขย่าตัวน้องรักอย่างแรงเพื่อต้องการคำตอบ

“คือ... คือมีผู้ชายคนหนึ่งส่งมาให้อ่าครับ เค้าบอกว่ามีคนฝากมาให้พี่ ด๊องเจอเค้าที่หน้าหอนี่แหละครับ” ทงเฮตอบกลับไปด้วยสีหน้าและแววตาที่ตกใจ ด้านฮีชอลเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบลุกแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที ร่างบางวิ่งออกมาหน้าหอพักพร้อมกับกวาดสายตามองไปทั่ว แต่ก็พบกับความว่างเปล่า สายลมปะทะหน้า ร่างบางก็ทรุดลงพร้อมกับร้องไห้ออกมาในทันที ทุกคนที่อยู่บนห้องพักก็วิ่งตามลงมาเพื่อมาดูร่างบาง

“ฮีชอลนี่มันอะไรกัน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เกี่ยวอะไรกับฮันเกิง บอกชั้นมาสิฮีชอล” ทึกกี้รบวิ่งไปกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับถามคำถามที่ทุกคนต่างค้างคาใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ฮึกก ฮัน  ฮึกกก ฮันเกิง นี่มันลายมือฮันเกิงชั้นจำได้” ร่างบางร้องไห้ออกมาอย่างหนักเมื่อเอ่ยถึงชื่อคนรัก ทุกคนเมื่อได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไปในทันที

“พี่ฮีชอล ลองเปิดจดหมายอ่านดูสิครับ” ซีอวนที่นั่งอยู่ข้างๆรีบบอกให้ร่างบางเปิดจดหมายในมือขึ้นมาอ่าน

ร่างบางเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบเปิดจดหมายขึ้นมาอ่าน พร้อมกับปาดน้ำตาที่อาบแก้มทั้งสองข้าง

 

“ฮีชอลอ่า~ ขอบคุณสำหรับจดหมายนะ มันเป็นการส่งจดหมายที่ดีและรวดเร็วมากจริงๆ ชั้นก็นึกว่าอะไรหล่นลงมาใส่หัวชั้น ที่แท้ก็ความรักจากนายนี่เอง ขอบคุณมากนะฮีชอล ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่นายทำให้ชั้น ชั้นไม่เคยลืมมันเลย ชั้นขอโทษนะที่จากนายไปโดยไม่ได้บอกอะไรนายซักคำ และขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อกลับมาหานายเลย ไม่ต้องเป็นห่วงชั้นนะ ชั้นสบายดี และชั้นก็คิดถึงนายเหมือนกัน ฝากบอกฮีบอมด้วยนะว่าชั้นคิดถึง อย่าซนนักล่ะ แล้วนายก็วื้อแมวใหม่มาด้วยใช่มั้ย บอกมันด้วยว่ามันมีเจ้านายสองคน ฮีชอลอ่า~ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ ชั้นรู้สึกไม่ดีเลยที่เห็นนายร้องไห้ นายรอก่อนได้มั้ย รอชั้นก่อนนะ อีกไม่นานชั้นจะกลับมาหานาย อีกไม่นาน ชั้นจะกลับมาบอกนายว่าชั้นคิดถึงนายมากแค่ไหน ขอเวลาให้ชั้นได้จัดการเรื่องทางนี้ให้เสร็จก่อนนะ ชั้นรักนายที่สุดเลยนะฮีชอล .....ฮันกยอง”

เมื่ออ่านจดหมายจบร่างบางก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอีกครั้ง

“ฮึกก ฮือออ... คนบ้าจะไม่ให้ชั้นร้องไห้ได้ยังไงก็ชั้นคิดถึงนายนี่นา ฮึกก... กลับมาเร็วๆนะ ฮันเกิง ชั้นก็รักนายมากที่สุดเหมือนกัน แล้วเดี๋ยวชั้นจะบอกเบงชินให้นะว่ายังมีเจ้านายอีกคนนึง” ร่างบางตะโกนออกมาหวังนิดๆว่าคนรักจะได้ยินคำพูดนี้ที่เค้าพูดไป

“ได้ยินชั้นใช่มั้ยฮันเกิง ฮึกก ชั้นบอกว่า ชั้นจะรอนายนะ รอให้นายมาบอกว่าคิดถึงชั้นมาแค่ไหน ขอบคุณนะ ฮันเกิง” ร่างบางตะโกนออกมาอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้กลับมีรอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าและแววตาด้วย สร้างความโล่งใจให้กับเพื่อนๆน้องๆทุกคนที่นั่งอยู่เคียงข้าง ทุกคนก็พยุงร่างบางให้ลุกขึ้นและกลับขึ้นหอพักไป พร้อมเสียงหัวเราะที่เริ่มดังขึ้น ความสุขและรอยยิ้มเริ่มกลับมาหาร่างบางอีกครั้ง

รอยยิ้มของใครอีกคนที่คอยแอบมองอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากตรงนั้นนัก เมื่อเห็นร่างบางเดินกลับขึ้นหอพักไปแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“ฮีชอล ชั้นได้ยินแล้ว รอชั้นก่อนนะ ชั้นคิดถึงนายจังเลย ที่รักของชั้น” ร่างหนาพูดออกมาเพื่อตอบคำถามที่ร่างบางได้ตะโกนออกมาพร้อมกับเปิดจดหมายที่ร่างบางเขียนถึงออกมาอ่านอีกครั้ง

“ไอ้ตี๋บ้า นายอยู่ที่ไหนกันแน่ ทำไมไม่ติดต่อหากันบ้าง รู้บ้างมั้ยเนี่ยว่าคนเค้าเป็นห่วงอ่า ติดต่อกลับมาบ้างก็ได้นะ โทรศัพท์อ่า..เค้ามีไว้โทร ไม่ใช่มีไว้เช็ดปากรู้มั้ย ฮีบอมฝากบอกด้วยว่าคิดถึงนายมาก กลับมาเล่นกับมันบ้าง ส่วนเจ้าของมันก็คิดถึงนาย กลับมาหาเจ้านายมันด้วย ฮันเกิง เมื่อไหร่กัน เมื่อไหร่นายจะกลับมาหาชั้นซักที นายรู้บ้างมั้ย ว่านายเป็นคนแรกที่ทำให้ชั้นร้องไห้ กลับมานายเจอดีแน่!! ชั้นไม่รู้จะเขียนอะไรแล้วอ่า เขียนแบบนี้มันด่านายได้ไม่ถนัดเลยกลับมาให้ชั้นด่าหน่อยนะ ชั้นคิดถึงนายนะ อย่าทำงานหนักมากนักล่ะ ร่างกายนายยิ่งไม่ค่อยจะแข็งแรงอยู่ แล้วก็อย่าให้รู้นะว่าไปแอบหลีสาวที่ไหน แม่จะด่าให้ ฮันเกิง ขอบคุณนะ ขอบคุณที่นายเดินเข้ามาในชีวิตชั้น ช่วงเวลาที่อยู่กับนายชั้นมีความสุขที่สุดเลย ชั้นรักนายมากนะ ที่รักของชั้น  ......ฮีชอล”

ร่างสูงเมื่ออ่านจดหมายจบก็พับเก็บอย่างเบามือ ใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอมราวกับว่าเป็นสิ่งล้ำค่าในชีวิตของเค้า แล้วร่างสูงก็หันกลับไปมองที่ระเบียงหอพักที่คุ้นเคยอีกครั้งแล้วเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังคงอยู่มิเลือนหายไป

 

                              สายลมพัดเอื่อยจากฤดูใบไม้ผลิ ก่อตัวเกิดเป็นความรักและความคิดถึง

                                          ของคนสองคนให้หวนกลับมาหากันอีกครั้ง

                                          การรอคอยจะไม่ใช่ความว่างเปล่าเสมอไป

.........................................................................................

ยังไม่เข้าใจตัวเองอยุ่ดีว่า ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง ที่ต้องร้องไห้ออกมาทุกวัน
ให้ใครบางคนซึ่งเค้าคนนั้น อาจจะรับรุ้หรือไม่รับรุ้เรื่องของเรา
การร้องไห้ที่มีแต่ความเศร้า ความเสียใจ ความเจ็บช้ำ และการเสียน้ามตา
แต่.... ก็ไม่เคยห้ามมันได้เลยซักครั้ง ทำไมกันนะ
ถ้าถามว่าเหนื่อยมั้ยที่ทำแบบนี้ บอกตรงๆว่าเหนื่อย แต่มันเลิกไม่ได้จริงๆ
เลิกที่จะรักใครซักคน เลิกที่จะให้ความสนใจ เลิกที่จะเป็นห่วง ทำไม่ได้
มันทำอย่างนั้นไม่ได้แน่นอน ทำได้แค่เจ็บปวดต่อไปอย่างนี้
เฮ้อ... ก็ไม่เคยคิดเหมือนกันนะว่าจะรักใครได้ขนาดนี้มาก่อน
ทั้งที่ตอนแรกเกลียดและไม่ชอบเอามากๆ ^^ มันคงเปนกรรมที่ทำกับเค้าไว้
เกลียดยังไงได้อย่างนั้น เป็นไงล่ะ เต็มๆ ........
นึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีมาด้วยกัน เคยร้องเพลง เคยตะโกน เคยเต้น ^^
เคยสนุกสนานร่วมกันมา ถึงมันจะไม่มากมายแต่มันก็เป็นสิ่งที่คุ้มค่า กับชีวิต
ของคนๆหนึ่ง ความสุขที่หาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว และคงไม่มีวันนั้น
อีกต่อไปแล้ว มันคงกลายเป็นแค่ความทรงจำสีจางๆที่ยังคงอยุ่
จริงอย่างที่เค้าพูดกันว่า กาลเวลาไม่เคยไหลย้อนกลับ ~~ มันก็เป็นอย่างนั้น
จริงๆอยากจะขอย้อนเวลาเพื่อกลับไปทำบางสิ่งบางอย่างให้มากกว่าและดีกว่านี้
แต่มันคงทำอะไรไม่ได้นอกจากเสียใจ และปล่อยให้เวลามันเลยผ่านไป
ขอบคุณนะ ที่ทำให้คนๆนี้รุ้สึกว่าตัวเองมีค่ามากขึ้น มีแรงที่จะดำเนินชีวิต
ต่อสุ้กับสิ่งเลวร้ายไปได้ ถึงแม้ว่าบางทีอาจะอ่อนล้าไปบ้างบางเวลา
แต่ก็ขอบคุณนะที่คอยให้กำลังใจ ให้เราลุกขึ้นสู้ต่อไปได้ ขอบคุณจริงๆ
ขอบคุณทุกช่วงเวลาที่เราเคยมีด้วยกัน ขอบคุณสำหรับความสุขที่มอบให้
ขอบคุณสำหรับแบบทดสอบต่างๆที่ท้าทายเข้ามาในชีวิต ขอบคุณที่ทำให้
คนๆนึงมีความกล้าที่จะอยู่ในสังคมินโหดร้ายต่อไปได้ ขอบคุณนะ พี่ชาย
แต่..มันคงไม่มีแล้วสินะ วันเวลาแห่งความสุขเหล่านั้น มันคงไม่มีอีกแล้ว
ใช่มั้ย?? ขอได้มั้ย ขอต่อเวลา ขอต่อเวลาให้มากกว่านี้ ปีเดียวก้ได้ ขอ..
ขอได้มั้ย ถ้าปีนึงมันอาจจะมากเกินไป วันเดียวก็ได้ แค่วันเดียว วันเดียวเท่านั้น
แค่วันเดียวมันก็มีค่าสำหรับตามมากพอแล้ว ขอเถอะนะพี่ ตามคงไม่ขออะไร
ไปมากกว่านี้แล้วแหละ รักพี่นะ รักพี่ที่สุด รักมาก รักเหลือเกิน ^^ HaNgeNG

อยากบอกว่ารักเธอ ว่ารักเธอให้มากที่สุดตอนนี้ อยากใช้ทุกเวลาทุกวินาที อยุ่ข้างเธอให้นาน
เพื่อบอกว่ารักเธอ ว่ารักเธอ จนถึงวันต้องจากกัน ชั้นจะจำภาพเธอยุ่ ฝังในใจเก็บไว้ไม่เคยลืม
HaNCHuL only in my heart^^

หลังจากที่ไม่ได้เข้ามาอัพบล็อกซะนาน.. ก็ได้ฤกษ์งามยามดีที่จะเข้ามาอัพซะหน่อย

วันอาทิตย์ที่16พฤษภาคม2553นี้ เป็นเสมือนวันคล้ายวันเกิดอ่าเจ๊เอ้ยย พี่สาว คนนึง

คนที่มารุ้จักกันด้วยคำๆนึงว่าบังเอิญโคตรๆ เราสองคนเหมือนเดินมาในทางเดียวกัน

รักในกลุ่มคนๆเดียวกัน เลยมาเจอกัน (ฟังดูมีอะไร) แต่มันก็เป็นสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้

วันนั้นอยุ่ๆดีก็นึกสนุกอยากที่จะลองเข้าไปคุยในห้องสนทนาในเว็บสยามโซน ซึ่งที่จริง

มันก็ไม่ได้จะมีอยุ่ห้องเดียวหรอกมีโคตรเยอะ แต่ก็ได้เลือกเข้าไปในห้องๆหนึ่ง ห้องศูนย์

รวมดาวตลกเลยก็ว่าได้มั้ง (พูดแล้วก็คิดถึงเจ๊ปรางจังเลย) แล้วก็ได้เจอพี่สาวคนนึง

เราคุยกันถุกคอ รุ้สึกเหมือนเป็นญาติพี่น้องคลานตามกันมา ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้า และ

หลังจากนั้นเราก็คุยกันอย่างสนิทสนม สามารถโทรคุยกันได้เป็นชั่วโมงอย่างไม่รุ้สึกเขิล

จนบัดนี้ก็ยังไม่เคยเจอหน้ากันเลย (วันนั้นเจ๊อ่าไม่ยอมออกมาหาเค้า หุยยย งอลลล)

บางครั้งก็รุ้สึกว่ามีที่ปรึกษาส่วนตัวเลยทีเดียว 55+ ในเวลาที่รุ้สึกเหงา เศร้า หรือท้อแท้

เจ็บใจจากใครบางคน..... ก็รุ้สึกว่า เรายังมีพี่สาวคนนึงที่คอยอยุ่เคียงข้างเราตลอดมา

คอยให้กำลังใจ คอยปลอบให้เรามีความหวังมากขึ้น ขอบคุณมาดนะพี่สาว^^

เราสัญญากันแล้วนะว่าจะเป้นพี่น้องกันตลอดไป อย่าลืมน้องคนนนี้นะ ไม่งั้นจะงอล ^^

เจ๊กัล HaPPiiE'z BiRTH Day " นะเจ๊ ขอให้เจ๊กัลมีความสุขมากๆเน้อ ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่สามารถ

ทำอะไรที่มันดูหรุหรามีค่า อลังการ ได้ ไม่สามารถแต่งฟิคให้เจ๊ได้เหมือนที่เจ๊เคยทำให้

แต่เค้าก็มีคำพุดจากใจน้องคนนี้ให้เจ๊นะ หวังว่าเจ๊คงจะชอบมันนะเจ๊ 55+

เค้าขอให้เจ๊มีความสุขมากๆ เงินทองไหลมาเทมา มีเงินเอาไปซื้อของให้ป้าทึกเยอะๆ

ขอให้เงินมากองเท่าภูเขา ขอให้เจ๊กัลสมหวังกับทุกสิ่งทุกอย่าง ป้าทึกรัก พี่หมีหลง

เฮียบอมนอนกอด ซีวอนหลงใหล คิมฮียิ้มให้ ตาเกิงเด้งเป้าใส่ (เกี่ยวมั้ยเนี่ย??)

ขอให้เจ๊มีความสุขมากๆนะเจ๊ เรามารอและเดินจับมือไปกับพี่ชายด้วยกันนะเจ๊

 

จากเอลฟ์ผู้น้องสาวกฮันชอล ถึงเอลฟ์ผู้พี่สาวกคังทึก ^^

 

ปล เจ๊กัล ฟิคอ่าคิมฮีท้องได้จริงๆนะ เค้าเจอมาสองเรื่องแล้วววว 55+

edit @ 15 May 2010 22:07:52 by heebummiez

edit @ 17 May 2010 20:16:13 by heebummiez

เธอจะเป็นความทรงจำ อยู่ภายในลมหายใจ จะจดจำเธอจนวันสุดท้าย

ใจของชั้นคงต้องหมุนตามเวลาซักวันคงมีใครผ่านเข้ามา........

ตราบใดที่ยังหายใจจะไม่ลืมเธอ~

และทุกสิ่งทุกอย่างมันก็เริ่มชัดเจนขึ้น ในวันนี้ถึงแม้มันจะยังไม่ยืนยันอะไรมากมายนัก

แต่มันก็สามารถทำให้คนๆหนึ่ง เจ็บ เจ็บจนเกินที่จะทนไหว เจ็บจนไม่อยากที่จะทำ

ไม่อยากคิดถึงเรื่องอะไรต่อไปแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าการที่รักใครซักคน แล้วเมื่อเกิด

สิ่งที่ไม่คาดฝัน ไม่อยากที่จะให้มันเกิดขึ้น มันจะรู้สึกเจ็บได้ถึงขนาดนี้

ไม่คิดเหมือนกันนะ ว่าคนเราจะสามารถรักใครได้มากมาย ถึงแม้ว่าไม่รุ้เหมือนกัน

ว่าเค้าจะได้รับรู้ถึงมันบ้างหรือป่าว แต่มันก็ทำได้เพียงแค่รัก รักจากจิตใจที่บริสุทธิ์

รักโดยไม่หวังอะไรตอบแทน ขอแค่ว่าเค้าคนนั้นจะมีความสุข คิดแค่ว่าเค้าคนนั้น

จะมีความก้าวหน้ามุ่งสุ่ควาฝันของเค้าต่อไปได้ ขอแค่นั้นจริงๆ___

แต่เวลาที่นำเค้าและเรามาเจอกัน ก็กลับกลายเป็นคนที่พรากเค้าและเรา

ออกจากกันเช่นกัน เวลาที่อยากจะให้ย้อนกลับ กลับไปในวันที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน

นั่งฟังเพลงและร้องไปด้วยกัน วันที่เรานั่งมองดวงดาวไปด้วยกัน วันเวลาแห่งความทรงจำ

ทั้งสุขและทุกข์ วันที่เราต้องฝ่าฟันอุปสรรค เส้นทางกีดขวางต่างๆมากมาย

ที่แม้มันจะยากลำบากแค่ไหน เราก็ผ่านมันไปจนได้ เพราะเราจับมือกันไว้

เพื่อที่จะผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายนี้ ภาพความทรงจำเก่าๆ ยังคงวนเวียนอยุ่

ในหัวตลอดเวลา ถึงมันจะเลือนลางไปบ้าง แต่มันก็ไม่เคยที่จะเลือนหายไป

กลับยิ่งตอกย้ำว่า เรานั้นรักกันมากแค่ไหน แต่เวลาก็ทำให้เราต้องไกลกันออกไป

ถึงแม้ว่าจะยังไม่พร้อมที่จะรับมัน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว

นอกจากรอ และหวังว่าเค้าจะยังรักเราเหมือนเดิม หวังแค่ให้เค้ายังจำภาพความทรงจำ

ที่เราเคยมีด้วยกัน เคยผ่านมันมาด้วยกัน เค้ายังจำภาพทุกภาพที่ผ่านมาได้

แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว  แต่ก็ไม่รุ้เหมือนกันว่าวันข้างหน้า หากไม่มีเธออยู่ข้างหน้า

มันจะเป็นยังไง มันคงต้องเป็นเช้าที่หดหู่และอ้างว้างมากแน่ๆเลย ไม่รุ้เหมือนกัน

ว่าจะใช้ชีวิตในวันข้างหน้าต่อไปยังไง แต่ชีวิตก็ต้องสู้สิเนอะ  สู้เพื่ออนาคต

ไม่แน่เราอาจจะได้พบกันอีกครั้ง พบกันและได้อยู่ด้วยกันเหมือนที่เราเคยทำ

รักนะ รักพี่ที่สุด ขอบคุณที่พี่ได้มายืนอยุ่ตรงนี้ ขอบคุณจริงๆ ~~

เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต ชั้นใช้เวลาทั้งชีวิต เพื่อตามหาและรอคอยเธอ

มาแสนนาน และสุดท้ายก็เจอ เพราะเธอคือทุกอย่างที่เติมเต็มหัวใจ 

จากนี้ทุกลมหายใจชั้นคือเธอ 

ชั้นจะทบทวน เรื่องราวของเธอตลอดไป จนวันสุดท้ายที่ชั้นหายใจจะได้ไม่ลืมเธอ

By......Tamz_HanCHuL 

             4/5/10

edit @ 4 May 2010 23:51:34 by heebummiez

อยู่คนละฟ้า เธอฝันดีหรือป่าว เธอเหงาบ้างหรืออป่าว มีหรือป่าว ทียังเดียวดาย

ต่อให้มีใครมากมายรุมล้อม อยู่ไกลๆหนาวใจหรือป่าว อยากบอกเธอฉันยังคอยห่วง

ให้รุ้ไว้อย่าง ไม่ต้องเกรงใจ ถ้าไม่มีใครให้คิดถึงกัน ขอให้เธออย่าลืมรักเรา T^T

..........................................

มันคงใกล้เข้ามาแล้วสินะ วันที่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆ อยากที่จะหลับตา

แล้วคิดว่ามันเป็นแค่ฝันไป ช่วงเวลาที่แสนปวดร้าวที่คลืบคลานเข้ามา

ความสุข ความหวังและการรอคอย ที่เคยมีมามันใกล้ที่จะเลือนหายไปจากหัวใจ

คุณเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้างมั้ย กับการที่ได้เป็นคนๆหนึ่งที่คอยแต่เฝ้ามอง

ใครซักคนที่อยุ่ห่างไกลกันคนละผืนแผ่นโลก แต่มันก็มากล้นด้วยความสุข

การที่เราได้เป็นคนๆหนึ่งที่รักและสนับสนุนเค้าเสมอ รักเหมือนกับว่า

เค้าคนนั้นเป็นญาติสนิทของเราคนหนึ่งที่รักและห่วงใยเค้าอยุ่เสมอ

ความสุขเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆในแต่ละวัน ก่อตัวเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่

ที่ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนแปลงได้ หวังที่จะให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปตลอดกาล

แต่เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ให้ความรักมาถึงทางแยกใหญ่ ที่แต่ละคนต้องเลือก

เพื่อที่จะก้าวต่อไปวันที่เค้าคนนั้นค่อยๆห่างเราไปไกลทีละก้าวๆเปรียบเสมือน

ทางแยกสองสายที่เริ่มไกลออกจากกัน เราซึ่งคอยอยุ่ทางนี้ก็ได้แต่หวังว่าเค้าคนนั้น

จะเดินย้อนกลับมาหากัน ณ จุดๆเดิม ได้แต่คิดว่าเค้าคงไม่มีทางที่จะทิ้งเราไปไกล

ขนาดนั้น แต่เวลาไม่เคยหมุนย้อนกลับ ความใกล้ชิดที่เคยมีเริ่มห่างไกลกันไปเรื่อยๆ

แต่ความหวังที่จะให้เค้ากลับมานั้นก็ดูจะไปการกระทำที่เห็นแก่ตัวเช่นกัน ขณะที่เค้า

ก้าวออกไป เค้าอาจได้ทำในสิ่งที่เค้าอยากจะทำไม่ต้องโดนปีศาจร้ายตามหนทาง

ที่เค้าคนนั้นได้เคยพบเจอ เราก็คงไม่อยากให้คนที่เรารักต้องมารับความเจ็บปวด

ที่เคยได้  ดังนั้น โปรดฟังชั้นนะ โปรดทำตามในสิ่งที่คุณคิดและคุณอยากทำT^T

จะไม่มีใครห้ามคุณ แต่ขอให้คุณมีความสุขในสิ่งที่คุณได้ทำลงไป อยู่ต่อไป.....

ให้มีความสุขก็พอและอีกสิ่งหนึ่งที่อยากจะขอร้องคุณ ก็คือ อย่าลืมช่วงเวลา

ที่เราเคยได้ทำร่วมกันมาทั้งความสุข ความทุกข์ ความเศร้า ความเหนื่อยล้า

ความลำบากที่เราผ่านมันมาด้วยกัน โปรดอย่าลืมว่าครั้งหนึ่งคุณเคยได้อยุ่

ท่ามกลางกลุ่มคนมากมายที่รักและอยุ่เคียงข้างคุณเสมอมา อย่าลืมเรานะ

แต่ถ้าหากวันใดที่คุณรุ้สึกเหงา เศร้า ท้อใจ กลับมานะ กลับมาตรงที่ที่คุณเคยยืน

ที่ว่างตรงนี้ที่เคยเป็นของคุณจะเป็นของคุณตลอดไป ชั้นยังรอคุณอยุ่เสมอ

อยากให้คุณได้รุ้เอาไว้ ว่าคุณคือส่วนเติมเต็มในชีวิตของคนๆหนึ่ง T^T ...

ปล ที่เดิมแห่งนี้ยังเป็นของเธออยุ่เสมอ ยังไม่มีใครมาแทนเธอ ตั้งแต่เธอจากไป

      ที่เดิมแห่งนี้ ตรงนี้ชั้นยังเก็บไว้และชั้นยังมีที่ว่างในใจ สำหรับเธอ.......

                                              credit by ...Tamz_HeeCHuL

                                                  11/04/10  00:06

edit @ 12 Apr 2010 00:16:18 by heebummiez

ทำไมกันนะ ในเวลาที่เราคอยเฝ้ามองกลุ่มดาวกลุ่มนั้น ที่เรารักและเฝ้าทะนุถนอม

ถึงแม้จะได้เห็นแค่ทางโทรทัศน์ รูปภาพ หนังสือ หรือทางสื่อต่างๆ แต่ความรู้สึกมากมาย

มันเกิดขึ้น ความรู้สึกว่าเรากับเค้าใกล้ชิดกันเหมือนเป็นญาติ หรือพี่น้องคนหนึ่งในตระกูล

เหมือนได้คุยกับเค้า ติดต่อกับเค้าตลอดเวลา ทั้งที่มันได้สัมผัสแค่ทางจอสี่เหลี่ยมเล็กๆ

เท่านั้นแต่มันก็สามารถรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นความสุขต่างๆนานาที่เรามีให้กัน^^

ได้ฝันถึงในทุกๆค่ำคืนที่ผ่านไป ได้คิดว่าซักวันหนึ่งถ้าเราได้พบเค้าจริงๆ จะเป็นยังไงนะ

มันต้องมีความสุขมากแน่ๆเลย เพราะแค่ผ่านทางจอสี่เหลี่ยมยังมีความสุขขนาดนี้

รู้สึกใกล้ชิดกันขนาดนี้ มันต้องเต็มไปด้วยความรักแบะความอบอุ่นแน่เลย^0^

แต่แล้วก็ถึงวันนั้น วันที่เรารอคอย วันที่เราได้วาดฝันเอาไว้ วันที่เราจะได้เจอเค้า

กลุ่มดาวกลุ่มใหญ่ที่เราเฝ้ารอคอย เค้าอยุ่ข้างหน้าเราแล้ว ใกล้กันจนมือเอื้อมถึง

แต่ทำไมความรู้สึกมันถึงได้ต่างกับที่เราเคยจินตนาการเอาไว้นะ ความรู้สึกรักและ

ความรู้สึกอบอุ่นที่เคยมียังเหมือนเดิม ความสุขและความตื้นตันมีเพิ่มมากขึ้น แต่

ความรู้สึกบางอย่างกับขาดหายไป รู้สึกเหมือนกับว่าเรากับเค้านั้น ต่างกันมาก

เค้าเปรียบเหมือนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ที่ทุกสรรพสิ่งบนโลกเฝ้ามอง แต่เราเป็นเหมือน

นกตัวน้อย ที่ได้แต่บินอยุ่ท่ามกลางอันกว้างใหญ่ ที่บินเท่าไหร่ก็ไม่ถึงเค้า....

แต่ความรู้สึกอื่นกับแทนที่มาว่า แค่ได้เฝ้ามองเค้าอยู่ณ จุดจุดนี้มันก็มากพอแล้ว

ความรู้สึกที่ได้รักเค้า ได้อยู่ใกล้เค้า ได้ทำทุกอย่างเพื่อเค้า ก็เพียงพอแล้ว

ความรู้สึกต่างๆมันมากมายจนอยากกรีดร้องออกมาให้ดังลั่นโลก ตื้นตันจนน้ำตาไหล

มีความสุขที่ได้มองหน้าเค้า เท่านี้เราก็มีความสุข ถึงแม้ว่าความเป็นจริงจะทำให้เราเจ็บ

ความจริงที่ว่าเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่คอยเฝ้ามองเค้าแต่ไม่รุ้ว่าเค้าจะได้รับรู้หรือไม่

ความจริงที่ว่าเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่คอยส่งกำลังใจให้แต่ก็ไม่รุ้ว่าเค้าจะรุ้สึกถึงมันบ้างหรือป่าว

ความจริงที่ว่าเป็นเเค่เด็กคนหนึ่งที่คอยเชื่อใจและทำทุกอย่างเพื่อเค้าตลอดมา ...

เฝ้าภาวนาให้เค้ามีความสุขซึ่งก็ไม่รุ้ว่า เค้าจะได้รับมันบ้างมั้ย เราก็ได้แต่ทำต่อไปกับ

ความหวังเล็กๆว่าเค้าต้องรุ้สึกถึงมันบ้างซักนิดแน่นอน ความหวังเล็กๆจากคนๆหนึ่ง

ท่ามกลางผู้คนมากมายที่รักและเฝ้ามองเค้า กลุ่มดาวกลุ่มนั้นเช่นกัน ......

ความรักนี้มันเปรียบได้กับดาวเสารที่สวยงามและเจิดจรัสที่เค้านั้นเป็นตัวดาวเสาร์

ที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่และถูกรายล้อมไปด้วยเศษเสี้ยวดาวเล็กๆจำนวนมหาศาล

ที่คอยปกป้องคุ้มครองดาวที่เค้ารัก ให้เจิดจรัสต่อไป ถึงแม้ในบางครั้ง วงแหวน

ที่ประกอบด้วยเศษเสี้ยวดาวเล็กๆนี้จะอ่อนแรงลง แต่เค้าก็ฮึดสุ้ขึ้นมาอีกครั้ง!!

เพื่อให้ดาวเสาร์ดวงนี้มีความสุขและสวยงามเจิดจรัสท่ามกลางหมู่ดาวน้อยใหญ่มากมาย

เราก็คิดและทำเช่นนั้นจะคอยเป็นกำลังใจเป็นแรงผลักดันและคอยเดินจับมือเคียงข้าง

ถึงแม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวดาวเล็กๆก็ตาม แค่นี้ก็มีความสุขมากพอแล้ว แค่ได้มองเค้าอยุ่

ตรงนี้และเชื่อใจเค้าตลอดไป ความรักและความเชื่อใจจะไม่มีวันจางหาย มันจะอยุ่คู่กับเรา

ตลอดไปและตลอดกาล ดาวเสาร์ดวงนี้จะต้องเจิดจรัสที่สุดในห้วงจักรวาลที่กว้างใหญ่

คลื่นSapphire Blue จะตีแผ่ไปทั่วทุกอาณาบริเวณเพื่อประกาศให้ทั่วทั้งโลกรู้ว่า

ความรักที่เรามีจะไม่มีวันจางหายไปอย่างแน่นอน SJ&E.L.F Forever~~*"

                                                                           by..... tamz_HeeCHuL

                                                                              6/03/10   00:43

 

 

edit @ 6 Mar 2010 20:03:02 by heebummiez

ในค่ำคืนที่หนาบเหน็บ ดวงดาวบนท้องฟ้ากำลังหลับใหลอย่างมีความสุข                                                       สายลมพัดผ่านต้นไม้ใบหญ้าอย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงดนตรีอันไพเราะ ดังไปทั่วทุกอณูพื้นที่                      ใครจะคิดกันว่าวันนี้เป็นค่ำคืนแห่งวันวาเลนไทน์ที่กำลังจะคลืบคลานเข้ามา........                                          วันนี้อาจถือได้ว่าเป็นวันแห่งความสุขสำหรับใครหลายๆคน ที่เมื่อตื่นมาในตอนเช้าจะได้พบกับ                      ช่อดอกไม้กองโต   ช็อคโกแลตแสนหวาน ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ และความรักความอบอุ่นที่คนรัก                       ของพวกเค้ามอบให้ในวันนี้  วันนี้จะเป็นวันที่คนมากมายมีความสุขเสมือนโลกทั้งโลกเป็นสีชมพู                มีดอกไม้เบ่งบานไปทั่วทุกอาณาเขต แต่หารุ้ไม่ว่าก็ยังมีผู้คนอีกจำนวนหนึ่งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น                        คนพวกนี้เค้ากำลังทุกข์ใจเมื่อตื่นมา เค้าไม่พบดอกกุหลาบแม้ซักกลีบเดียว ไม่พบช็อคโกแลตที่หอมหวาน    ไม่พบตุ๊กตาหมีที่น่ากอดและไม่มีไออุ่นที่มาจากคนรัก พวกเค้าอาจคิดว่าวันนี้มันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่ง..................  ไม่มีค่าอะไรมากพอที่จะจดจำ แต่ในความเป็นจริงแล้วเค้าก็ไม่ได้เกลียดวันนี้                        มากมายนักหรอกเค้าก็ยังหวัง หวังว่าจะมีดอกไม้ซักดอกมาวางไว้ให้เค้าบ้างก็เท่านั้น                                     แต่ความหวังนั้นอาจเป็นแค่.............        ความหวังที่ไม่อาจเป็นไปได้ T^T                                                 ความหวังที่มีแต่ความรอคอยอย่างไม่มีสิ่งตอบแทนใดๆ ความหวังที่แสนเศร้า                                            พวกเค้าเพียงแค่ภาวนาให้วันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็เท่านั้น คนเหล่านั้น                                                     ก็ทำได้เพียงแค่ถามกับดวงดาว ดาวจ๋า จะมีวันนั้นมั้ย วันที่เราได้พบกับความสุขที่แท้จริงในวันๆนี้                    จะมีบ้างมั้ย ดอกกุหลาบซักดอกที่ได้จากคนรัก จะมีบ้างมั้ยช็อคโกแลตแม้จะไม่อร่อยแต่เค้าก็ให้เราด้วยใจ        จะมีบ้างมั้ยไออุ่นที่ได้จากเค้าคนนั้น เมื่อไหร่กันนะ เมื่อไหร่กัน คงมีแต่ดาวเท่านั้นที่จะช่วยได้                      ช่วยให้คนเหล่านี้ผ่านค่ำคืนอันแสนโหดร้ายนี้ไปได้ ดาวเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาหัวใจของพวกเค้า

 ขอบคุณนะครับ 해 비 발 렌 타 인 데 이!!! HaPPiiE'z VaLeNTinE DaY ทุกคนครับ^^

 

credit by.......tamz_heechuL

edit @ 14 Feb 2010 10:01:26 by heebummiez

ความรักกับความสุขมักมาเป็นของคู่กันเสมอ ถ้าหากขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป.....

มันก็จะถือเป็นความรู้สึกที่ไม่สมบูรณ์ เมื่อนึกเปรียบกับดวงดาวบนท้องฟ้า ....

ที่พวกเราเฝ้ามันอย่างมีความสุขในทุกๆคืน มอบทั้งหัวใจและความรักเพื่อกลุ่มดาวดวงนั้น

เฝ้ามองดูและอยู่เคียงข้างดาวดวงนั้นทุกๆวันทุกๆคืน~~ความรู้สึกในวันนั้นมันคงจะ

เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความอบอุ่นที่ดาวกลุ่มนั้นฉายแสงแห่งความอบอุ่นลงมาให้

แสงสว่างที่เปรียบเสมือนแรงบันดาลใจและกำลังใจให้เราก้าวเดินต่อไป^^ในวันข้างหน้า

สู้กับอุปสรรคและสิ่งกีดขวางต่างๆในชีวิต กลุ่มดาวนั้นที่คอยปลอบประโลมเราในเวลาเศร้า

เหงาหรือท้อแท้ใจได้ในทุกๆครั้ง แต่แล้วก็มีวันหนึ่งเหมือนท้องฟ้าอันมืดมิดมากลั่นแกล้ง

ดวงดาวที่เคยเฝ้ามองในทุกๆวันได้หายไปTT_TTถึงแม้ว่าจะหายไปแค่ไม่กี่ดวง*

มันก็สามารถทำให้แสงสว่างที่เคยส่องลงมาเพื่อฉายแสงแห่งความอบอุ่นน้อยลงไปได้

อย่างน่าใจหาย--ความรักความอบอุ่นที่เคยมีให้ก็ไม่เหมือนเดิมกลายเป็นดวงดาวที่เศร้าสร้อย 

ว้าเหว่ ไร้ความอบอุ่นเหมือนดั่งแต่ก่อน ทำให้เราที่คอยเฝ้ามองตลอดคิดกันไปต่างๆนานา

ว่า"เมื่อไหร่กันนะที่ดาวทุกดวงจะกลับมาแผ่แสงเป็นเหมือนเดิม ได้แต่นั่งคิดและให้ความหวัง

กับตัวเองว่าดวงดาวเหล่านั้นจะต้องกลับมาฉายแสงแห่งความอบอุ่นดังเดิม และต้องกลับมา

แต่วันแล้ววันเล่าที่ผ่านไป ทุกๆวันที่นั่งมองก็ยังไม่เห็นดวงดาวที่พวกเขารักกลับคืนมา__

เหมือนกับดวงดาวที่เหลืออยู่แม้จะฉายแสงแห่งความเข้มแข็งออกมา แต่ก็มีรังสีฉายแสงแห่งความเศร้า

ออกมาให้เห็นอยู่ด้วย เหมือนดาวกลุ่มนั้นเริ่มท้อแม้และเริ่มสิ้นหวัง ยิ่งทำให้ผู้เฝ้ามองรู้สึก้อแม้

และเศร้าใจมากยิ่งขึ้นเริ่มหมดแรงที่จะสู้ต่อไป พวกเขาเริ่มท้อแท้ลงทุกๆวัน ทุกๆวัน และทุกๆวัน

จนเริ่มที่จะหมดหวัง ลงแต่แล้ววันหนึ่งพวกเค้าก็ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง เพราะเค้าคิดว่าถ้าพวกเขาท้อแท้

และสิ้นหวังอย่างนี้ ใครกันที่จะคอยอยุ่เคียงข้างดวงดาวที่พวกเค้าคอยเฝ้าทะนุถนอม คอยห่วงใย

ดูแลและเฝ้ามองตลอดมา ใครกันที่จะคอยส่งกำลังใจเพื่อให้ดวงดาวที่เหลืออยุ่สุ้ต่อไป^^

ใครกันที่จะคอยเชื่อใจและให้ความหวังเพื่อรอให้ดาวที่หายไปกลับคืนมา ใครกันนะ>>>>

ที่จะคอยอยุ่เคียงข้างดาวที่รักทุกดวง ใครกันถ้าไม่ใช่พวกเรา เชื่อสิว่าการรอคอยของเราจะไม่เสียเปล่า

ดาวทุกดวงจะต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม กลับมาส่องสว่างเพื่อสร้างความสุข กลับมาสร้างความอบอุ่น

ในหัวใจพวกเราทุกคน กลับมาคอยอยุ่เคียงข้างกันเหมือนดั่งเช่นวันวานที่เคยเป็น >>>>^^

ดาวจ๋า....... กลับมาเถอะนะ กลับมา พวกเราทุกคนทางนี้ยังคงเฝ้ารอคอยคุณอยุ่ กลับมา

ส่องแสงสว่างเจิดจรัสเหมือนเดิม กลับมานะ -- กลับมาอยุ่กับคนที่คุณรักและคนที่รักคุณ

คุณอย่ากลัวไปเลยนะ ชั้นจะรอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปซักแค่ไหนก็จะรอ รอวันที่คุณจะกลับมา

ดังเดิม ขอให้คุณเชื่อใจชั้นได้เลย แต่ชั้นเชื่อใจคุณเสมอมา ขอแค่คุณกลับมา

กลับมาเถอะนะ ดวงดาวที่รักของชั้น ^^

                                             by......tamz_heechul~*

 

 

edit @ 10 Feb 2010 14:17:05 by heebummiez